Монголчууд өнөөдөр Оюутолгойн ногдол ашгаа бэлнээр авахыг шаардаж байгаа нь хуримтлал, томоохон төсөл, улс орны хөгжлийг эсэргүүцсэн хэрэг биш.
Гол шалтгаан нь иргэд төрд мөнгөө даатгах итгэлгүй болсондоо байгаа юм.
Нүүрсний хулгай, төрийн өмчит компаниудын будлиан, баялгийн сангуудын зарцуулалт, тендер, том төслүүдтэй холбоотой авлига, ашиг сонирхлын асуудлыг монголчууд олон жил харлаа, сонслоо. Баялгийн орлого хаашаа орж, хэний гарт очиж, хэрхэн зарцуулагдаж байгааг мэдэх боломж ч хангалтгүй байна.
Ийм байхад төр дахин мөнгийг нь санд төвлөрүүлж, төсөлд зарцуулна гэхэд иргэд яагаад итгэх ёстой гэж?
Гадаадын орнуудад ч өөр өөр жишиг бий. Аляска газрын тосны орлогоос иргэддээ жил бүр ногдол ашиг өгдөг. Норвеги баялгийн орлогоо тусгай санд хуримтлуулж, ирээдүй үедээ үлдээдэг. Аль аль нь хууль, ил тод байдал, хатуу хяналтад тулгуурладаг.
Иргэдэд мөнгө өгвөл бүгд архи ууж, тансаглана, инфляци өснө гэж дорд үзэх нь буруу. Харин том төсөлд зарцууллаа гээд мөнгө үр ашигтай, авлигагүй зарцуулагдана гэсэн баталгаа бас байхгүй.
Төр эхлээд иргэдийн итгэлийг олж авах ёстой. Итгэл гэдэг үгээр биш, үйлдлээр бий болдог.
Эцсийн дүндээ иргэд хуримтлалын эсрэг байгаа юм биш. Улс орны хөгжилд хөрөнгө оруулахын эсрэг ч байгаа юм биш.
Харин олон жилийн хулгай, авлига, хариуцлагагүй байдлын дараа мөнгөө төрд даатгах итгэлгүй болсондоо өөрсдийнхөө баялгийн өгөөжийг өөрсдөө авахыг шаардаж байна.
Ард түмний баялгийг захиран зарцуулах эрх мэдэлтэй байхын тулд эхлээд ард түмний итгэлийг олж авах ёстой.
Д.САРУУЛ
